۱۴۲ /  به بهانه ی سنتوری ها !

کجان اونایی که بودنشون ،

به خاطر ِ نبودن ما ،میتپه ؟

کجان اونایی که کورن ولی فکر میکنن که بینان ؟

آهای ناجیان بی جان ِ جاندار

به دادمون برسید . 

دفن  شدیم،  از بَس خفه مون کردن .

مُردیم ،  از بَس کُشتَنمون  !

دلم مُرد از بس نذاشتن ،  تا آخرش قاچاق شد . 

همین و میخواستید  ، مگه نه ؟ !

 

گلدونه ی پر پر !